Bakterie emitujące siarkowodór i tworzące biofilm w kanalizacji.

Biofilm jako przyczyna uciążliwości zapachowych.

 

Przeprowadziliśmy badanie aby dowieść skuteczności działania preparatu WUEMER P200 w zakresie redukcji bakterii występujących w biofilmie.

Pobrano wymaz z rury tłocznego odcinka kanalizacji. Wykonano posiew bakterii w dwóch zakresach temperatur oraz w warunkach tlenowych i mikrotlenowych. Na sączek oznaczony czarną kropką podano wodę destylowana, na pozostałe WUEMER P200. Niezależnie od warunków, bakterie wokół pozostałych sączków nie rozwinęły się.

Pozwoliło to nam dowieść że WUEMER P200 oprócz usuwania siarkowodoru blokuje także rozwój struktur biologicznych które również są przyczyną uciążliwości zapachowych.



Poniższe zdjęcia przedstawiają rozwój bakterii pobranych z kanalizacji ściekowej. Na sączki zaznaczone czarną kropką podano wodę destylowaną. Na pozostałe preparat WUEMER P200


Dokumentacja

Certyfikat analizy PR18B2973 redukcja siarkowodoru. Laboratorium ALS Czech Republic, 1.11.2018

Sprawozdanie z badań. Laboratorium mikrobiologiczne, Park Naukowo-Technologczny w Ełku, 21.03.2019


 

Bakterie emitujące siarkowodór i tworzące biofilm w kanalizacji. Biofilm jako przyczyna uciążliwości zapachowych.

 

Biofilmem nazywane są złożone struktury biologiczne tworzące się w postaci hydrożelu na większości powierzchni i na różnego typu materiałach, które są w ciągłym kontakcie z wodę. Najczęściej jest to dynamiczny kompleks zagregowanych drobnoustrojów, oblepionych pewnego rodzaju szlamem. Biofilm składa się z wielu gatunków bakterii i pierwotnych organizmów, żyjących w granicach matrycy, powstałej z wydzielanych poza komórkę polimerycznych substancji.

Co do zasady biofilm może ukształtować się na dowolnej powierzchni, wystawionej na działanie bakterii i dostatecznej ilości wody. Raz „zakotwiczone” na podłożu stałym drobnoustroje formują biofilm i wywołują rozliczne szkodliwe reakcje w otaczającym środowisku [Rogers i in.,1994b; Little & lee, 2007]. Biofilm tworzy się również, gdy bakterie przylegają do powierzchni pozostających na stałe pod wodą. I w tym przypadku drobnoustroje zaczynają wydzielać lepką, jak klej substancję, która przytwierdza je do różnych materiałów takich, jak metale, plastik, cząstki ziemi, drewno, czy tkaniny.

Formowanie biofilmu na dogodnych powierzchniach inicjują tylko niektóre bakterie, wiążąc się wstępnie słabymi (odwracalnymi) wiązaniami van der Waalsa z powierzchnią materiału, pozostającą w permanentnym kontakcie z wodą. Jeśli przylegające bakterie nie zostaną natychmiast usunięte, mogą „zakotwiczyć” się na stałe przy pomocy elementów komórkowych umożliwiających adhezję, znanych jako pile. Ci pierwsi „koloniści” ułatwiają aglomerację innym bakteriom dzięki rozmaitym możliwościom wzajemnego wiązania się oraz stwarzają zręby matrycy EPS, nadającej biofilmom określoną strukturę.

Występowanie biofilmów w przyrodzie jest bardzo popularne z uwagi na zasiedlające bakterie i ich zdolności do aglomeracji.

W środowisku przemysłowym biofilmy mogą rozwinąć się na wewnętrznych stronach rur i prowadzić do zatorów oraz korozji.

Bakterie beztlenowe, które redukują siarczany do siarkowodoru przyczyniają się do perforacji materiału sieci wodnej. Z kolei bakterie tlenowe   są odpowiedzialne za korozję oksydacyjną metali. Ponadto mikrobiologiczne biofilmy, tworzące się na powierzchniach różnych materiałów   i urządzeń, powodują szkody w wyposażeniach, aparaturze, niszczą wytwarzane produkty, wywołują straty energii.

Podsumowując biofilm ma znaczący wpływ na bilans energetyczny procesów przemysłowych oraz powstawanie uciążliwości zapachowych.